അവസാന ശ്വാസവും നിലച്ചപ്പോൾ മുറിയിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടരുന്നത് അയാളുടെ ഉൾമനസ്സ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.ഘനീഭവിച്ച ഓർമ്മകളുടെ ഭാരവും പേറി അയാൾ നിശ്ചലനായി നീണ്ടു നിവർന്ന് കിടന്നു.മരണത്തിന്റെ മാലാഖ അയാളുടെ ജീവന്റെ ചൂടും ആത്മാവിന്റെ താളവും കവർന്നെടുത്ത് യാത്രയാകാൻ ഒരുങ്ങി.അപ്പോൾ....അയാളുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ ആ ശരീരം മൗനത്തിന്റെ പുതപ്പ് നീക്കി മരണത്തോട് ചോദിച്ചു: "നിനക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും എന്റെ ഹൃദയ സ്പന്ദനവും അതിന്റെ താളവുമായിരുന്നില്ലേ? അതെല്ലാം നീ കവർന്നെടുത്ത് ഇപ്പോൾ
കൊണ്ടുപോകുകയാണല്ലോ. പിന്നെന്തിനാണ് എന്റെ ഈ തണുത്തുറഞ്ഞ ശരീരം മാത്രം ഇവിടെ ബാക്കിവെക്കുന്നത്?"
മരണം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.പിന്നെ അവനോടായി പറഞ്ഞു.
"നീ സ്നേഹിച്ചവർക്കും... നിന്നെ സ്നേഹിച്ചവർക്കും അവരുടെ കണ്ണീർ വീഴ്ത്തി നിന്നെ യാത്രയാക്കാനും നിന്നെ ദ്രോഹിച്ചവർക്കും...നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചവർക്കും...നിന്നെ അകറ്റി നിർത്തിയവർക്കും സങ്കടപ്പെടുന്നെങ്കിൽ ഒരു നിമിഷം സങ്കടപ്പെടാനും അതല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഞാനും ഇതുപോലെ കിടക്കും എന്ന് ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കാനും ഒരു അടയാളം വേണ്ടേ!"....? അതിനാണ് നിന്റെ ശരീരം ഞാൻ ഇവിടെ ബാക്കി വെച്ചത്.ഇത് കേട്ട അയാളുടെ ആത്മാവിന് മനസ്സിലായി ഇത് തന്നെയാണ് പരമമായ സത്യമെന്ന്.