അകൽച്ച....

വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ച്...സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ച്...സ്നേഹം ചൊരിഞ്ഞ്....രാത്രിയെന്നോ...

പകലെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ സംസാരിച്ചിരുന്ന രണ്ട് പേർ

പിന്നീടെപ്പോഴോ പറഞ്ഞു പോയ വാക്കിന്റെ  ഗതി വ്യത്യാസമോ...

അർത്ഥമോ മറിപ്പോകുമ്പോൾ...

അല്ലെങ്കിൽ  ഒരു വേർതിരിവിന്റെ പാതയിലേക്ക് ഒരാൾ തിരിയുമ്പോൾ

 പരസ്പര പരിചയത്തിന്റെ ഇടയിലെ ആ അകൽച്ചയുടെ ആഴവും വ്യാപ്തിയും മനസ്സിലാക്കി തരുന്ന നിമിഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യവുമായി ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ...

 പലപ്പോഴും വേദനയുടെ ഹൃദയഭാരവുമായാണ് പലരും അകൽച്ചയെ സീകരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നതാണ് സത്യം...

തോൽവി....

ജീവിതത്തിലുണ്ടായ എല്ലാ അബദ്ധങ്ങൾക്കും നൈരാശ്യങ്ങൾക്കും ശേഷം അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.എനിക്കിനി വേറെ ഒരു സൗഹൃദമില്ലെന്ന്.

അപ്പോഴും വളരെ ദിവസങ്ങളോളം അയാൾക്ക് അവളോടുണ്ടായിരുന്ന വികാരമെന്തായിരുന്നെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാനോ അത് എന്നെ എവിടേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് തിരിച്ചറിയാനോ

അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ അന്നത്തെ 

ആ സൗഹൃദം....

പ്രണയമോ...ശരീരാകർഷണമോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല...

അതിനൊക്കെ അപ്പുറം വേറെ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു.

എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറം തോറ്റുപോയി എന്ന് മാത്രം അയാൾക്ക് പിന്നീടെപ്പോഴോ തിരിച്ചറിവായി..രണ്ട് വിജാതീയ ധ്രുവങ്ങളെ പോലെ...

നോവ്...

ചില മൗനങ്ങൾക്കപ്പുറം വെറുപ്പിന്റെ...

അവഗണനയുടെ  ...

ഒരിക്കലും പെയ്തൊഴിയാത്ത 

കാർമേഘമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ഓർമ്മകൾ പിന്നേയും പിന്നേയും കുത്തിനോവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്

ഒരേയൊരു ബിന്ദുവിൽ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചിരുന്ന എന്റെ ചിന്തകളെ ഞാൻ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ മറമാടിയപ്പോൾ...ഹൃദയത്തിന്റെ മറുകോണിൽ ഉയർന്നു വന്ന വ്യഥയോളം വരില്ലല്ലോ...മറ്റൊന്നും.പക്ഷേ ഹൃദയത്തിൽ കുഴിച്ചു മൂടിയതൊക്കെ വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നത് വീണ്ടും ഒരിക്കൽകൂടി തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴാണെന്ന് മാത്രം...

വേർപാട്....

ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ചേർത്ത് നിർത്തിയ ചിലർ നമ്മെ തെല്ലും മനസ്സിലാക്കാതെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അതേ ഹൃദയത്തിന്റെ അടിതട്ടിൽ നിന്നുയരുന്ന ഒരു നെടുവീർപ്പുണ്ട്...

ഒരു പ്രകമ്പനമുണ്ട്...നോവും നൊമ്പരവുമുണ്ട്...

അത് തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്ന ചിലർക്കുണ്ടോ...മനസ്സിലാകുന്നു. ആ

വേർപാട് മറ്റൊരാൾക്ക് എത്ര കഠിനമായിരുന്നെന്ന്.

ഒരു ചോദ്യം...

ദിശയറിയാതെ....

കനൽ പോലെ....

ചില മനുഷ്യർ...