അവർക്കിടയിൽ ആദ്യം വീണത് വെറുമൊരു നേർത്ത നൂൽ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ പിണക്കത്തിന്റെ, പറയാതെ പോയ ഒരു ക്ഷമാപണത്തിന്റെ നൂൽ."ഇന്ന് അവൾ തന്നെ വന്നു ക്ഷമ പറയട്ടെ.അവൾ ആദ്യം സംസാരിക്കട്ടെ," എന്നാൽ ഞാൻ കാശമിക്കാം.അയാൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
"ഇത്തവണയെങ്കിലും അയാൾ എന്നെ മനസ്സിലാക്കട്ടെ," അവളും കരുതി.അങ്ങനെ
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പറയാതെ വിഴുങ്ങിയ ഓരോ പരിഭവവും ഓരോ കല്ലായി മാറി. വാശിയും വിദ്വേഷവും ചേർന്ന് ആ കല്ലുകൾക്ക് മുകളിൽ കല്ലുകൾ അടുക്കിവെച്ചു.
അവസാനം അത് മൗനത്തിന്റെ കനത്ത മതിലായി പരിണമിച്ചു.
ഒരുകാലത്ത് സ്നേഹവും വിശ്വാസവും പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്ന ആ ബന്ധത്തിനിടയിൽ പതുക്കെപ്പതുക്കെ നിശബ്ദത പടർന്നു.
രാവിലത്തെ ചായക്കോപ്പകൾ മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുമ്പോഴും, രാത്രി വിളക്കണയ്ക്കുമ്പോഴും അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞില്ല. പരസ്പരം സംസാരിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്ത, അല്ലെങ്കിൽ എവിടെ തുടങ്ങണമെന്ന് അറിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിലേക്ക് അവർ എത്തിയിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ തളർച്ചയിൽ അയാൾ അവളോട് എന്തോ പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവളും അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അവർക്കിടയിൽ പടുത്തുയർത്തപ്പെട്ട ആ മൗനത്തിന്റെ മതിൽ അത്രമേൽ ഉയർന്നും ഉറച്ചും പോയിരുന്നു. ആ മതിലിനപ്പുറത്തേക്ക് അവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ എത്തിയില്ല. ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാനാവാതെ, രണ്ട് അപരിചിതരെപ്പോലെ അവർ ആ മതിലിന്റെ ഇരുവശങ്ങളിലായി നിന്നു.
തമ്മിൽ ഒരാളുടെ ജീവൻ നിശ്ചലമാകും വരെ.