ഒഴുകുന്നു കാലം രൗദ്രമായി

ഒരു കുഞ്ഞു തിരിനാളം

ഓർമ്മകളെ മറവിയെന്ന ഖബർസ്ഥാനിൽ മറമാടി... അതിനു മീതെ വിദ്വേഷത്തിന്റെയും,അപരിചിതത്വത്തിന്റെയും മീസാൻ കല്ലും നാട്ടി ...ആത്മാർത്ഥത എന്ന മതിൽകെട്ടും ഭേദിച്ച് പുറത്തേക്ക് കടന്ന് ആർത്തട്ടഹസിച്ച് ചിരിക്കാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്ന യുവത്വമേ...

കഴിഞ്ഞു പോയ ജീവിതത്തിന്റെ  ഇരുളും,വെളിച്ചവുമുതിർന്ന ആ വഴികളിൽ ഒരു കുഞ്ഞു തിരിനാളം എപ്പോഴെങ്കിലും മിന്നിപൊലിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ...?

ഒരുപക്ഷേ, സ്‌നേഹത്തിന്റെ....

അല്ലെങ്കിൽ സൗഹൃദത്തിന്റെ...

അതുമല്ലെങ്കിൽ തീവ്ര ബന്ധങ്ങളുടെ...

          ചിലതൊക്കെ ഉൾത്തടങ്ങളിൽ മുറിവേല്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും...വേറെ ചിലത് ആ മുറിവുകളുടെ നീറ്റലും,നൊമ്പരവും കുറക്കാനും ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.പ്രതീക്ഷകൾക്കുമപ്പുറം.

കാരണം...ഓരോ പ്രതീക്ഷയും ഓരോ പുൽനാമ്പായിരുന്നില്ലേ...?നാളെയെന്ന വർണ്ണശഭളതയിലേക്ക്...ഇന്നലെകളിൽ നിന്നും ഇന്നുകളിലേക്കുള്ള യാത്രയിലേക്ക്.

ഇതിനിടയിൽ നാം തഴഞ്ഞവരേക്കാൾ നമ്മെ അടർത്തി മാറ്റിയവരായിരിക്കും കൂടുതൽ.

എന്നിട്ടും ചിലത് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നിരിക്കും.ഒരു കാറ്റിലും ഉലയാതെ... അണയാതെ ..കാലം മങ്ങലേല്പിക്കുമെങ്കിലും ..ആ മങ്ങിയ പ്രകാശമെങ്കിലും നൽകുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു തിരിനാളം...ഇല്ലേ...?

വ്യതിചലനം

അക്ഷര കൂട്ടങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും നിശ്ചലാവസ്ഥയിൽ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും...

വരികളിലെ ആന്തരീകാർത്ഥം തിരിച്ചറിയുന്ന ചില ഹൃദയങ്ങൾക്കാണ് വ്യതിചലനമുണ്ടാകുന്നത്

പെയ്തൊഴിയും വരെ...

ഓർമ്മകൾ...

മണൽ തരികൾ

താളം നിലയ്ക്കും വരെ...

സഹനത്തിനുമപ്പുറം....

ഓർമ്മകൾ....