ബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരുനാൾ
അയാളുടെ ജീവിത വഴിയിൽ അവളൊരു മതിൽ പണിത് തീർത്തു.
മൗനത്തിന്റെ കനത്ത വന്മതിൽ...
ജീവിതത്തിൽ ഉടനീളം അങ്ങനെയൊന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കാത്ത അയാൾ എന്തിനെന്നറിയാതെ... ആ മതിൽ കെട്ടിനുള്ളിലെ ഏകാന്തതയുടെ തടവറയിൽ കാലങ്ങളോളം കഴിഞ്ഞു കൂടി.കാലക്രമേണ
അങ്ങിനെയൊരു മതിൽ പണിത് തീർത്തകാര്യം അവളും മറന്നു പോയിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ അയാളുടെ നിയോഗമായിരിക്കാം അത്...!
മൗനത്തിന്റെ ഇരുട്ടറകളിൽ കിടന്ന് ഹൃദയം പൊട്ടി പിളരുമ്പോഴും
അയാളുടെ ചിന്തകൾ നീണ്ടു പോകുകയായിരുന്നു.
എന്തിനായിരുന്നു അടുത്തത്..?
ആ അടുപ്പത്തിനിടയിൽ എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നോ....അതുമില്ല.അത് പ്രണയമായിരുന്നോ....അല്ല..!
അത് സൗഹൃദം തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ..? അയാളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു...അതേ...
അത് യഥാർത്ഥ സൗഹൃദമായിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ എവിടെയും കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതിരുന്ന സൗഹൃദം...അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് പ്രലോഭനങ്ങളിൽ വീഴ്ത്തുകയോ...സ്വയം വീഴുവാനോ അയാൾ ശ്രമിക്കാതിരുന്നത്.
ആ ബന്ധത്തിന് അയാൾ വലിയൊരു വില കല്പിച്ചിരുന്നു.
ആരും കല്പിക്കാത്ത വില.
പിന്നീടയാൾ ഒന്നും ഓർക്കാതെയായി.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കഴിഞ്ഞുപോയി...
പിന്നീടെപ്പോഴോ കാലപ്പഴക്കത്താൽ
ആ മൗനത്തിന്റെ കനത്ത മതിൽ കെട്ടിന്റെ കെട്ടുറപ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴോ എന്തോ...
അത് എങ്ങനെയൊക്കെയോ
അടർന്നു വീണപ്പോൾ വീണ്ടുവിചാരമെന്നോണം അവൾ
ആ തടവറയിലേക്ക് വീണ്ടും വന്നെത്തി
നോക്കി.പക്ഷേ...
അവിടെ അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് അവസാന നിമിഷം വരെ ചെയ്ത തെറ്റെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കാതെ ആർക്ക് വേണ്ടിയും കാത്തു നിൽക്കാതെ
സ്വയം ഉരുകി തീർന്ന അയാളുടെ ദ്രവിച്ച് തുടങ്ങിയ അസ്ഥികൂടമായിരുന്നു...!
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ