ഒരുനാൾ

മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ ഗന്ധവും...സ്പർശവും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന അഭിനവ ജനത ഇന്നുകളിൽ ഉറങ്ങിയെഴുന്നേൽക്കുന്നു.സ്ഥാനവലിപ്പത്തിന്റെയും...ജാതീയതയുടെയും പേരിൽ...ആ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മഹിമയേക്കാൾ..സ്നേഹവും...സാഹോദര്യവും ആണ് മഹത്തരം എന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ പോകുന്ന പമ്പരവിഡ്ഢിയായ മനുഷ്യർ.കപടതയുടെ...തീനാളമെരിയുന്ന ഭൂമിയിൽ സാഥ്വികമായ മനസ്സോടെ ജീവിക്കുക എന്നത് കഠിനപ്രയത്നമാണ്.
ആത്മാർത്ഥതയുള്ള വാക്കുകളും...ശാന്തമായ മനസ്സും കൈമുതലായുള്ളവരെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളുന്ന നവയുഗം...
സാന്ത്വനവും..സ്നേഹവും എന്നേ ഇവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് വിസ്‌മൃതിയിലാണ്ടുപോയി...അവശേഷിക്കുന്നത് ജഢതുല്യമായ മനസിനുടമകളായ നാം...അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും പ്രകൃതിയുടെ പവിത്രത നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് കാലം ഒരുപാടായി..
സർവ്വം സഹിച്ചിരുന്ന ഭൂമിയും ഇപ്പോൾ എന്തിനോ വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന പോലെ...കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ...
അത് ചിലപ്പോൾ ഒരു ത്സുനാമിയുടെ പരിരംഭണമോ....ഒരു ഭൂകമ്പത്തിന്റെ പ്രകമ്പനമോ ആയിക്കൂടെന്നില്ല...
ഒരുപക്ഷേ പലതും കണ്ടും...കേട്ടും...സഹിച്ചും
ഈ ഭൂമിക്കും സഹികെട്ടിട്ടുണ്ടാകും...ല്ലേ...?