പ്രണയം പോലെ

യഥാർത്ഥത്തിൽ തെളിവാർന്ന സൗഹൃദം..
ഏറ്റവും നല്ല പ്രണയം പോലെയാണ്..കാരണം ഈ  പ്രണയത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഇച്ഛാശക്തിയുണ്ടാകും..
ഒന്നു പിണങ്ങിയാൽ..
വെറുതെ ഒന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ...
ഒന്നു കുറ്റപ്പെടുത്തിയാൽ നൊമ്പരപ്പെടുകയും..
ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചാൽ...മനസ്സൊരു തെളിനീരുറവയായ്...വീണ്ടും ഒഴുകുന്നെങ്കിൽ..ഇതല്ലേ...പ്രണയം...?ഇതിനല്ലേ..വില നിശ്ചയിക്കാൻ കഴിയാത്ത മൂല്യമുള്ളത്...!പക്ഷേ ഇന്നിന്റെ കാലത്ത് ഇല്ലാത്തതും ഇത് തന്നെയല്ലേ..?
ഇഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ കൂടി കഴിയുമ്പോഴും....വാക്ചാതുര്യത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴും ഈ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ വില അറിയണമെന്നില്ല....!!! പക്ഷേ...തമ്മിൽ തമ്മിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തി ആ  സാമീപ്യം കുറച്ചു സമയത്തേക്കു നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴോ....അല്ലെങ്കിൽ നഷ്ടപ്പെടുത്തുമ്പോഴോ ആണ്  ഈ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വില അറിയാൻ കഴിയുക.ചിലത് ഒഴുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അരുവി പോലെ...കുറച്ചു നിമിഷത്തേക്ക് വ്യതിചലനമില്ലാതെ...നിൽക്കും..തടയണ ഒന്ന് തകർന്നാൽ..വീണ്ടും പടർന്നൊഴുകും...ചിലത് എന്നെന്നേക്കുമായി വറ്റിവരണ്ടു പോകും..
പരിചയത്തിൽ തുടങ്ങി കണ്ണീരിൽ അവസാനിക്കുന്നതല്ല...യഥാർത്ഥ ബന്ധങ്ങൾ.
മനസ്സിൽ തുടങ്ങി മരണം വരെ
 നിൽക്കുന്നതാകട്ടെ...ഓരോ ബന്ധവും....
                 ........ ഓർക്കുക......
ഒരു ശത്രുവിൽ നിന്ന് മിത്രത്തിലേക്കും, മിത്രത്തിൽ നിന്ന് ശത്രുവിലേക്കും ഉള്ള ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ദൂരം, ഒരു വാക്ക്‌  ആണ്...പറഞ്ഞുപോയ വാക്കും....വലിച്ചെറിഞ്ഞ കല്ലും...തിരികെയെടുക്കാൻ പറ്റില്ല എന്ന പഴമൊഴി...അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമാണ്.....

വിജനതകളിലൂടെ

യാത്രകൾ നീളുകയാണ്.വിജനതകളിലൂടെ....
ഈ യാത്രക്കിടയിൽ ഒരു തണൽമരം...?എവിടെയെങ്കിലും....അറിയില്ല.
ലാഭങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതമായിരിക്കട്ടെ എന്റേത്.
പോരായ്മകളിൽ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന...
ഇല്ലായ്മകളിൽ മൂളിപ്പാട്ടുപാടുന്ന....
എന്റേത് മാത്രമായൊരു സംതൃപ്ത ജീവിതം.
ഇന്നലെകളുടെ ചാപല്യമായിരുന്ന താത്കാലികതയിൽ നിന്ന് ....അതിർവരമ്പുകളൊന്നുമില്ലാത്ത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക്.....
ഏകാന്തപഥികനായി.....
എല്ലാം വളരെ അകലെയാണ്.
ഒരുപാടകലെ......
അങ്ങകലെ വീണ്ടുമൊരു മങ്ങിയ നിഴൽ കാണുന്നത് പോലെ.
അതൊരുപക്‌ഷേ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിഴലായിരിക്കും.
അല്ലെങ്കിൽ അതെന്റെ........?

പ്രത്യാശ

വർണ്ണങ്ങളുടെ ഇന്നലെകളിൽ നിന്ന് വിവർണ്ണങ്ങളുടെ ഇന്നുകളിൽ എത്തിപ്പെടുമ്പോൾ..ചില നഷ്ടങ്ങൾ നമ്മെ മുറിപ്പെടുത്തും... അത് വസ്തുവോ,വ്യക്തിയോ ആകട്ടെ...പലപ്പോഴും നഷ്ടങ്ങൾക്കൊരു വീണ്ടെടുപ്പില്ലെങ്കിലും..തിരികെ കിട്ടില്ലെന്നറിയാമെങ്കിലും പിന്നെയും ആഗ്രഹിക്കും....ഓരോ മനുഷ്യനും...കാരണം..
ആ നഷ്ടം പലപ്പോഴും നമ്മെ തളർത്തുന്ന ഒന്നായത് കൊണ്ടാണ്.ഓരോ ജീവിതത്തിന്റെയും നാൾവഴികൾ ...അതെത്ര ഇരുണ്ടതാണെങ്കിലും..മങ്ങിയതാണെങ്കിലും വെളിച്ചം പകർന്നിരുന്ന ചില ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടാകും...ആ ഓർമ്മകൾക്ക് മീതെ മൗനത്തിന്റെ കനത്ത കരിമ്പടം പുതച്ചു പലരും ഇറങ്ങിപ്പോയേക്കാം...കാരണം നമൊക്കെയും...ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്നോ...എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നേടിയിരുന്നെന്നോ ഒരു തെളിവുമുണ്ടാകില്ല...പക്ഷേ...നഷ്ടങ്ങൾക്ക് മാത്രം തെളിവുണ്ടാകും.
നിമിഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം മാത്രമേ ചില ബന്ധങ്ങൾക്കുള്ളൂ...എപ്പോഴും ചേർന്നു നിൽക്കുമെന്ന പ്രത്യാശ ഉടലെടുക്കുമ്പോഴാണ് അവ സ്വയം അടർന്നു മാറുക.വേർപ്പെട്ട് പോകുക എന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്.പക്ഷേ വീണ്ടും കൂട്ടി ചേർക്കുക എന്നത് നിഷ്ഫലമായ പ്രവൃത്തിയായി തീരും...ചിലപ്പോഴൊക്കെ.
പലപ്പോഴും ഓരോ മനുഷ്യനും തലകുനിച്ചു കൊടുക്കുക ചില ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുറപ്പിന് വേണ്ടിയാണ്...അത് നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള പരിശ്രമത്തിനിടയിൽ...ആത്മാഭിമാനം വ്രണപ്പെടുതുന്നവരും നമുക്കിടയിൽ ഉണ്ടാകും...പക്ഷേ....ഒന്നിന്റെ തുടക്കം മറ്റൊന്നിന്റെ അവസാനമാണെന്ന് നമ്മിൽ ചിലർ മറന്നുപോവുകയാണ്...
സ്വന്തം ജീവിതത്തെ പ്രണയിക്കാം....പക്ഷേ അത് നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമേ നൽകൂ.......
പെണ്ണിനെ പ്രണയിക്കാം...അത് വേർപാടിന്റെ വിരഹത്തിലേ അവസാനിക്കൂ......
മറിച്ച് പ്രണയിച്ചാലും പ്രണയിച്ചില്ലെങ്കിലും...
ആഗ്രഹിച്ചാലും...ആഗ്രഹിച്ചില്ലെങ്കിലും...
ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ നമ്മെ തേടിയെത്തുന്ന ഒന്നുണ്ട്....അത് മരണമാണ്...പ്രത്യക്ഷത്തിൽ അല്ലെങ്കിലും എന്നും നമ്മോട് കൂടെ ചേർന്ന് നടക്കുന്ന ഒന്നാണ് അത്..
എന്റെയും...നിങ്ങളുടെയും കൂടെ....!!!

ഓർമ്മകളുടെ അസ്തമയം

ചിന്തകൾ ബാല്യവും,കൗമാരവും,യൗവ്വനവും കടന്ന് മുന്നോട്ട് പൊയ്‌ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.ചിലപ്പോൾ വേദനാജനകവും....മറ്റു ചിലപ്പോൾ ഒരു മെഴുകുതിരിനാളത്തിന്റെ പ്രകാശം പോലെയും.അതിനാൽ അതിനെ മനസ്സിൽ നിന്ന് പുറന്തള്ളാതെ മറ്റെന്തിലെങ്കിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനും ശ്രമിച്ചു.
പിന്നെ വീണ്ടും ഓർമ്മകളുടെ ആ ചങ്ങലക്കൊപ്പം മറ്റൊരു കൂട്ടം ഓർമ്മകൾ കൂടി മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പോയി.അപ്പോഴൊക്കെ കൂടുതൽ പിന്നോട്ട് പോകുന്തോറും കൂടുതൽ ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു.ജീവിതത്തിലെ നന്മയും....എന്തിനേറെ ജീവിതം തന്നെയും കൂടുതലുണ്ടായിരുന്നു.പിന്നീടെപ്പോഴോ രണ്ടും ഒന്നായി ചേർന്നു.
ഏറ്റവും പിന്നിൽ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു പ്രകാശബിന്ദുവുണ്ട്.അവസാന പകുതി വരെയും ഉണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ ഇപ്പൊ എല്ലാം അസ്തമയത്തോടടുത്തിരിക്കുന്നു.എന്റെ ഓർമ്മകൾ പോലും.ഓർമ്മിക്കാനും....ഓർമ്മകൾ അവസാനിക്കാനും ഒരേയൊരു നിമിഷം മാത്രം മതി.

ഇന്നിലെ ബന്ധങ്ങൾ എവിടെ വരെ....?

രക്തബന്ധങ്ങളും വ്യക്തിബന്ധങ്ങളുമാണ്‌ ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും സൗരഭ്യവും. രക്തബന്ധം നിയമപരമായി നിലനിര്‍ത്തേണ്ട ബാധ്യതയാണ്‌., എന്നാല്‍ വ്യക്തിബന്ധങ്ങള്‍ നിയമപരമൊന്നുമല്ലാതിരിക്കെ തന്നെ പറിച്ചുമാറ്റാനാവാത്ത ആത്മബന്ധമായിത്തീരുന്നവയാണ്‌.. അങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളായി നാം മാറുമ്പോഴും അങ്ങനെയുള്ള ബന്ധങ്ങള്‍ നമുക്കുണ്ടാവുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ അന്നു മുതല്‍ ജീവിതത്തിന്‌ പുതിയൊരു ഭംഗി ലഭിക്കുന്നു. ഒട്ടുമാവശ്യപ്പെടാതെ നമുക്കുവേണ്ടി കരയുകയും നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളില്‍ ആനന്ദിക്കുകയും നമുക്ക്‌ കൂട്ടുവരികയും വിട്ടുപോകേണ്ടി വന്നാലും വിട്ടുപോകാനാവാതെ നമ്മെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നല്ല ബന്ധങ്ങള്‍!! അകലങ്ങള്‍ക്കിടയിലും അടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ഹൃദയസൗഹൃദങ്ങളാണവ. മനസ്സിലെന്നും താലോലിക്കാവുന്ന നല്ല ഓര്‍മകള്‍ സമ്മാനിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആര്‍ക്കും അധികമുണ്ടാവില്ല. അത്തരം സുഹൃത്തുക്കള്‍ തണലും തലോടലുമായി നമ്മുടെ ഓര്‍മയില്‍ പോലും കൂടെ വരും. സമയവും സാന്നിധ്യവും സമ്പത്തും നമുക്കുവേണ്ടി അവര്‍ നല്‌കിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. മടുപ്പില്ലാതെ നമുക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കും. തിരിച്ചൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ ഈ ബന്ധം അവര്‍ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. രണ്ടു പേര്‍ പരസ്‌പരം ഇങ്ങനെ ഹൃദയബന്ധമുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ എന്തൊരു ഭംഗിയാണത്. മൂന്നാമതൊരാള്‍ക്ക്‌ വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കാനാവാത്ത വിധം വശ്യമായിരിക്കും ആ ആനന്ദം. ഇത്രയും ആത്മബന്ധമുള്ളവരുടെ മനസ്സുകളകലുമ്പോള്‍ അത്‌, അസാധ്യമായ വേദനയായിരിക്കും. പിണങ്ങുകയും പിരിയുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ താങ്ങാനാവാത്ത ഹൃദയദുഃഖമുണ്ടാകുന്നു. ഒരാള്‍ മറ്റൊരാളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ഉറങ്ങാത്ത മുറിവുണ്ടാക്കുന്നു. ചെറിയ കാരണങ്ങളാല്‍ ഒരാള്‍ അകലുമ്പോള്‍ കനമുള്ള കണ്ണീരായി അത്‌ ബാക്കിയാവുന്നു. അന്നോളമുള്ളതെല്ലാം വേദനയുള്ള ഓര്‍മകളാകുന്നു..

ജീവിത യാത്ര

ജീവിതം ഒരു യാത്രയാണ്...തുടക്കവും,ഒടുക്കവും വിധിയെഴുതപ്പെട്ട....
ജനനത്തിൽ നിന്ന് മരണത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര...ഈ യാത്രയിൽ...നാം വില കൽപ്പിക്കുന്ന ചില ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകും...കൂടെ ചേർത്ത് പൊതിഞ്ഞു
സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ചിലത്...പക്ഷേ എത്ര തന്നെ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചാലും...അത് ഒരുനാൾ നമ്മുടെകൈക്കുമ്പിളിൽ നിന്ന് ഊർന്നുപോകും...
നാമറിയാതെ..ഒരുപക്ഷേ നാം തിരിച്ചറിയുന്നതിനും ...ഒരുപാട് മുൻപേ...
ഇതിനിടയിൽ നാം ഒട്ടും വില കല്പിക്കാത്ത ചില ബന്ധങ്ങളുണ്ടാകും...അതായിരിക്കും..അവസാന യാത്രക്കിടയിൽ
നമ്മോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുക..ഒരു വഴി വിളക്കായ്...ഒരു പരിരംഭണമായ്..
നാം തെല്ലും തിരിച്ചറിയാതെ പോയ...ഒന്ന്...
ഓരോ യാത്രയും അവസാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ്...അത് കണ്ടെത്തുക...

ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം

ബന്ധങ്ങള്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ സൗന്ദര്യമാണ്.
ആത്മാവിനോട്‌ ചേര്‍ന്ന്‌ നില്‌ക്കുന്ന സൗഹൃദങ്ങള്‍
ഒളിമങ്ങാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ അത്‌,
 സ്വച്ഛന്ദമായ ആന്തരിക സൗഖ്യം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.
 ഒരിക്കലും തമ്മില്‍ പിരിയരുതെന്ന്‌ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും
വിധിയുടെ രണ്ടു വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കേണ്ടിവരുന്നു.
ഹൃദയത്തോട്‌ ചേര്‍ന്നുനില്‌ക്കുന്നതായിരുന്നാലും
ഏതൊരു ബന്ധത്തിന്‍റെയും അനിവാര്യമായ പര്യവസാനമാണ്‌ വേര്‍പാട്‌.
വേര്‍പാടിന്‍റെ വിണ്ടുകീറുന്ന വേദനയില്‍ വിഷമിക്കുമ്പോഴും
 ഒരു കാര്യം മാത്രമേ നമുക്ക്‌ ചെയ്യാനുള്ളു...വഴിപിരിഞ്ഞു പോയവരെ ഒരുവാക്കുകൊണ്ട് പോലും വീണ്ടും ശല്യപ്പെടുത്താതിരിക്കുക...
കാരണം പാതിവഴിയിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നവരുടെ ഓർമ്മയിൽ പോലും...നമ്മളോ...നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതോ...
ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല.ഒന്നും...!!

ഇഷ്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം ചില ഉപാധികളോടെ....!!

ഇന്നിന്റെ ലോകത്ത് ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതു ബാഹ്യമായ ആകർഷണത്താലാണ്. അതിൽ അയാളുടെ തലയെടുപ്പും സമ്പത്തും ജോലിയും പദവിയും പഠനവും ഉൾപ്പെടും. സുന്ദരനായ യുവാവ്, ആസിഡ് ആക്രമണത്തിൽ വിരൂപിയായിപ്പോയ കമിതാവിനെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ അത് ഇഷ്ടമല്ല, സ്നേഹം.
ഉപാധികളുടെ ലോകത്താണ് ഇഷ്ടം. എനിക്കു ഹിതമെങ്കിൽ അത് ഇഷ്ടം. എന്നാൽ സ്നേഹം അതിനപ്പുറത്താണ്. അഹങ്കാരത്തിന്റെ സകല ഭാവങ്ങളും സ്നേഹമുളളിടത്ത് അപ്രത്യക്ഷമാകും. വിനയവും എളിമയും വിധേയത്വവുമെല്ലാം അവിടെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കും. മുറിപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകൾക്ക് അവിടെ സ്ഥാനമില്ല. സ്നേഹം സകലതും ക്ഷമിക്കും. പരസ്പരവിശ്വാസവും വളരും. ഏതു കാറ്റും കോളും അവരിൽ ഒരു ചലനവുമുണ്ടാക്കില്ല.അതിനെല്ലാമപ്പുറം ചിലയിടങ്ങളിൽ നമ്മൾ സ്വയമാറിയാതെ
 ചിലപ്പോൾ വിഡ്ഢിയായെന്നും വരാം..അതാണ് ഇന്നത്തെ ലോകം..!

മരണം ഒരു നാൾ

ഘനീഭവിച്ചു കിടക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടെ വഴിത്താരയിൽ...ചിന്തകൾക്ക് മരണത്തിന്റെ ഗന്ധം...കാഴ്ചാവകഭേദങ്ങളിൽ ഖബറിന്റെ ഇരുട്ട്..ഹൃദയമിടിപ്പുകൾക്ക് ആസുരതാളം...
പുതുമയും,പഴമയും രണ്ടും രണ്ടാണെന്ന്...പറയാതെ പറയുക...!
മരണത്തെ പുൽകുന്ന വേളകളിൽ... മൗനത്തിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ... പിടയുന്ന ആത്മാവും കലഹിക്കുകയായിരിക്കും ശരീരമെന്ന മിഥ്യയെ മറികടക്കുവാൻ..
നിനക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും ആത്മാവിന്റെ താളവുമായിരുന്നു. അതെല്ലാം കവർന്നെടുത്തു എന്റെ തണുത്തുറഞ്ഞ ശരീരം ബാക്കിവെക്കുന്നതെന്തിന്...?ഓ...ജീവിതത്തിലേ സ്വീകാര്യമല്ലാത്തത്...പിന്നെ നിർജ്ജീവമാകുമ്പോൾ എന്ത്...പ്രസക്തി...?
മരണം നിര്‍വച്ചനീയമായ പ്രതിഭാസമല്ല. നാം മരണത്തോട് അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഈ ദുനിയാവിലെ എല്ലാ സുഖങ്ങളും വെടിഞ്ഞ് ഒരുനാള്‍ പോകേണ്ടവനാണ്‌ ഓരോ വ്യക്തിയും. രാജ്യത്തിന്‍റെ അധിപനെന്നോ, പണക്കാരനെന്നോ, പാവപ്പെട്ടവനെന്നോ, വ്യത്യാസമില്ലാതെ മരണം നമ്മെ പിടികൂടുക തന്നെ ചെയ്യും.
“ഓരോ മനുഷ്യനും തന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ സുഖമായി വസിക്കുന്നു. മരണമാവട്ടെ അവന്‍റെ ചെരിപ്പിന്‍റെ വാറിനെക്കാള്‍ എത്രയോ അവന്‍റെ അടുത്താണ് “(ബുഖാരി)
മരണ വെപ്രാളത്തില്‍ പെട്ട് ഉഴലുമ്പോള്‍ ചിന്തിച്ചിട്ട്‌ കാര്യമില്ല. അവധിയെത്തിയാല്‍ പോകണം എന്ന ചിന്തയില്‍ ജീവിക്കുക.
ഇതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്...
ആദ്യമായി എന്നോട് തന്നെയും...പിന്നെ നിങ്ങളോരോരുത്തരോടും....കാരണം ചിലപ്പോൾ ഒരു യാത്രമൊഴിക്ക് പോലും സമയം അനുവദിച്ചു കിട്ടില്ല..