അപൂർണ്ണമീ...മനസ്സ്

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിൽ.. നമ്മെ ആകർഷിച്ച...നാം ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെട്ട
ഹൃദയം കൊണ്ട് തൊട്ടറിഞ്ഞ ചിലരൊക്കെ   നമ്മെ തെല്ലും അറിയാതെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടാകും ചിലപ്പോഴൊക്കെ.ആ ഓർമ്മകൾ...അത് എത്ര വേദനിപ്പിക്കുന്നതാണെങ്കിൽ പോലും..ഹൃദയത്തെ പൊള്ളിയടർത്തിയാലും
നാം വീണ്ടും ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.ഒരുപക്ഷേ നാം തല്ലിക്കൊഴിച്ചതും...അല്ലെങ്കിൽ നമ്മെ അടർത്തി മാറ്റിയതും ആകാം.എങ്കിൽ തന്നെയും
മനസ്സിലെ നിറം മങ്ങാത്ത ചിത്രങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അവരുടെ മുഖവും ഉണ്ടാകും.
പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക്...ആ നാളുകളിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകണമെന്ന് നാം വെറുതെ ആഗ്രഹിക്കും...പക്ഷേ നമുക്കറിയാം..ഇനിയൊരിക്കലും ആ നാളുകളിലേക്ക് നമുക്ക് തിരിച്ചു ചെല്ലാനാകില്ലെന്ന്..!
തവ-മനോഹര നിത്യസ്മരണയാണ്...ഓരോ ജീവിതവും.ഒരിക്കലും പൂരിപ്പിച്ച് തീർക്കാൻ കഴിയാത്ത സമസ്യ പോലെ അപൂർണ്ണമാണ് ഓരോ മനസ്സും.....!

ആഗ്രഹങ്ങളും..സ്വപ്നങ്ങളും അവസാനിക്കാത്ത മനസ്സ്

ആശകളും നിരാശകളുമാണ്..ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉയർച്ചയുടേയും താഴ്ച്ചയുടേയും അളവുകോൽ ആകുന്നത്.
ആശകൾ ഓരോരുത്തരേയും മുന്നോട്ട് ജീവിപ്പിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ...അതിന് ഉത്ത്വേജനം നൽകുമ്പോൾ നിരാശകൾ പലപ്പോഴും അതിന് തടയിടുന്നു..സ്വപ്നങ്ങളും,ആഗ്രഹങ്ങളുമില്ലാത്ത മനുഷ്യരില്ല..മനസ്സെന്ന വിഹായസ്സിൽ ഇതൊന്നിനും അന്ത്യവും ഇല്ല..ചെറുപ്പത്തിൽ ചില കളിപ്പാട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് ആഗ്രഹിക്കുന്നു...കുറച്ചു കൂടി നല്ലതോ വലുതോ കിട്ടിയാൽ എങ്ങിനെയിരിക്കും എന്ന് സ്വപ്നം കാണുന്നു...ബാല്യം കഴിഞ്ഞ് കൗമാരത്തിന്റെയും യൗവ്വനത്തിന്റെ ഇടയിലെത്തുമ്പോൾ ഒരു ആണിന് പെണ്ണിലും,പെണ്ണിന് ആണിലും ഇഷ്ടം തോന്നുന്നു..അവരോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...അതിനെകുറിച്ച് വർണ്ണാഭമായി സ്വപ്നം കാണുന്നു..ഇനി കൗമാരം വഴിമാറി യൗവ്വനത്തിന്റെ പാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ചിലത് നേടി..ചിലത് നേടാൻ കഴിയാതെ..വേറെ ആർക്കോ മുൻപിൽ തലകുനിച്ച്...ആരെയോ മംഗല്യച്ചരട് അണിയിക്കുന്നു...പിന്നെയും ജീവിതം കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ..ചിന്തകൾ മാറിമാറിയുന്നു..പവിത്രമായ ഈ ബന്ധത്തിനിടയിൽ അസ്വാരാസ്യങ്ങൾ മറ നീക്കി പുറത്തുവരുന്നു...എന്നും പരിപ്പും,സാമ്പാറും കൂട്ടിയുള്ള ഭക്ഷണം അല്ലേ ഒരു ദിവസം ഇറച്ചിക്കറി കൂട്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കണം എന്ന ചിന്തയെന്ന പോലെ ചിലരുടെ ചിന്തകളും...ആഗ്രഹങ്ങളും...തമാശ പറയുന്ന...അല്ലെങ്കിൽ പൊട്ടിച്ചിരിപ്പുക്കുന്ന മറ്റൊരു പുരുഷനിലോ...കാണാൻ അഴകുള്ള..പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖമുള്ള ഒരു പെണ്ണിലോ ചെന്നെത്തി നിൽക്കുന്നു...അത് അയൽപ്പക്കത്തുള്ളവരോ..സ്ഥിരം കാണുന്നവരോ...എന്തിനേറെ ഒരു സോഷ്യൽ മീഡിയ ഫ്രണ്ട് പോലും ആകാം..
പിന്നെ ഒരേയൊരു ചിന്ത...നേടണം...അല്ലെങ്കിൽ അനുഭവിക്കണം..
അതിനിടയിൽ എന്ത് പ്രതിബന്ധങ്ങൾ വന്നാലും തട്ടിയെറിയും...അത് സ്വന്തം രക്തത്തിൽ പിറന്ന മക്കളോ...ഭർത്താവോ,ഭാര്യയോ ആയിരുന്നാൽ പോലും.ചിലരൊക്കെ അതിനിടയിൽ തളർന്നു വീഴുന്നു...വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാൻ കഴിയാതെ.മാനവും,അഭിമാനവും നഷ്ടപ്പെട്ട്.
കഴിഞ്ഞ ദിവസം റയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഭർത്താവിനു മുൻപിൽ വെച്ച് ഭാര്യ കാമുകനെ ചുംബിച്ചത്...പാവം ഹതഭാഗ്യനായ അയാൾ തളർന്നു വീണത്..മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹം അത് എവിടെയും അവസാനിക്കുന്നില്ല...ഒരു പൂവിൽ നിന്ന് മറ്റു പൂക്കളിലേക്ക് പരാഗണം നടത്തുന്ന ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെ...മനുഷ്യമനസ്സും അതിലെ ആഗ്രഹങ്ങളും പാറി നടക്കുന്നു..ഓരോന്നും മൊട്ടാണോ...പൂവാണോ..കരിഞ്ഞതാണോ...എന്ന ചിന്തപോലും ഇല്ലാതെ...ഒരുപക്ഷേ നന്മയും,നേർമയും,കുളിർമയും ഉള്ള ഒരു പനിനീർ പൂവിനെ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാകും...ആ യാത്ര....!
                                        

യദാർത്ഥ വഴികാട്ടി

ലോകത്തിൽ നമുക്ക് മറ്റെന്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിട്ട് എന്ത് കാര്യം...മനസ്സമാധാനം ഇല്ലെങ്കിൽ...
ആ മനസ്സമാധാനം നമുക്ക് കൈവരണമെങ്കിൽ നമ്മൾ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന തോന്നൽ നമ്മിൽ മുളപൊട്ടണം.സ്നേഹം കിട്ടുക എന്നത് വലിയ കാര്യമാണ്.ജീവിതത്തിൽ പല സുഖസൗകര്യങ്ങളും നമുക്ക് വില കൊടുത്ത് വാങ്ങാൻ കഴിയും..പക്ഷേ...സ്നേഹമെന്ന വികാരം..ആ കുളിർമ...ആ അനുഭൂതി അത് മാത്രം എത്ര വില നൽകിയാലും കിട്ടില്ല.തമ്മിൽ കാണുമ്പോൾ പല്ലിളിച്ചു കാണിക്കുന്ന മുഖഭാവം പേറിയവർ നമുക്ക് നൽകുന്നത് യദാർത്ഥ സ്നേഹം ആകണമെന്നില്ല.നമുക്ക് പണവും,പ്രതാപവും ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയേയും പ്രശംസിച്ചും വെറുതെ പുകഴ്ത്തിയും പുറകേ കൂടുന്നവർ നൽകുന്നത് യദാർത്ഥ സ്നേഹം ആയിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല.
ശ്രേയസ്സുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമല്ല....ഒരു വിഷമം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും കൂടെ നിൽക്കാൻ തന്റേടവും...ആത്മാർത്ഥതയും കാണിക്കുന്നവനേ...ഒരു സുഹൃത്ത് എന്ന പേര് ചേരൂ...അങ്ങിനെയുള്ളവർ നിന്നെ നന്മയിലേക്ക്...സത്യത്തിലേക്ക്...മിഥ്യതയിൽ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വഴി നടത്തുന്ന ഒരു വഴികാട്ടി ആയിരിക്കും. അതല്ലാത്തത് ഒക്കെയും വെറും നാട്യം മാത്രം...നിന്നിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ പിടിച്ചു വാങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവസരവാദി മാത്രം...!

അച്ഛാ...അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചുവോ...?

ജനലഴികളിൽ കൈവിരൽ മുറുക്കി തണുത്ത കമ്പികളിൽ നെറ്റിമുട്ടിച്ച്, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച്,കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച് അയാൾ നിന്നു.
പിന്നീടെപ്പോഴോ കൈവിരലുകൾ തളർന്നയഞ്ഞു.എല്ലാരും നഷ്ടപ്പെട്ട് അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത് എത്തിപ്പെട്ട ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെ പോലെ നിസ്സഹായനായി.
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന മരുഭൂമിയിലൂടെ കാതങ്ങളോടി തളർന്നു വീണവനെ പോലെ അണയ്ക്കുന്നോ..?
പൊടുന്നനെ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.
മിഴികളിൽ നീർപൊടിയുന്നു.
ദാഹിക്കുന്നുവോ..?
വെപ്രാളവും,പരവേശമോ..?
കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തെക്കേപ്പുറത്തെ ചിതയിലേക്ക് നീണ്ടു.ആരോടോ ഉള്ള വാശി പോലെ വീണ്ടും ആളിക്കത്തുകയാണോ...?
എവിടെയാണ് അവൾക്ക് തെറ്റ്‌ പറ്റിയത്..?
എന്തിനായിരുന്നു അവൾ വീട് വിട്ടിറങ്ങിയത്.
അച്ഛനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നോ...അവൾക്ക് ഇന്നലെ പരിചയപ്പെട്ടവനോടുള്ള ഇഷ്ടം..?
നെഞ്ചിടിപ്പോടെ...കണ്ണുനീർ ഇടമുറിയാതെ വഴിക്കണ്ണുമായി നോക്കിയിരുന്ന നിമിഷങ്ങളും,ദിവസങ്ങളും..കഴിഞ്ഞുപോയ നാലോ,അഞ്ചോ ദിവസങ്ങൾ..എല്ലാ തെറ്റും ഏറ്റുപറഞ്ഞു ...പൊറുക്കണേ അച്ഛാ...എന്നുപറഞ്ഞു കരയുന്ന അവളെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കാൻ...അവളോട് ക്ഷമിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നല്ലോ...എന്നിട്ടും അവൾ...
കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഇടവേളകൾക്കൊടുവിൽ അവളെ കണ്ടതോ....വിജനമായ ദേശീയപാതയുടെ ഒരു വശത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടിൽ...ആരൊക്കെയോ പിച്ചിചീന്തിയ...ഒടിഞ്ഞു മടങ്ങിയ..അർദ്ധനഗ്നയായ തന്റെ മകളുടെ മൃതശരീരം...അവൾ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു..
ഒന്നുമറിയാതെ...
മൊബൈൽ കാമറകൾ അവളുടെ നഗ്നത ഒപ്പിയെടുക്കുന്നതറിയാതെ....വാട്‌സ് ആപ്പിലും,ഫേസ്ബുക്കിലും..അവളുടെ നഗ്നതക്ക് ലൈക്കുകൾ കൂടുന്നതറിയാതെ...ഷെയറുകളിലൂടെ അവളുടെ  രൂപം ഒരിടത്തു നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പാറിപ്പറക്കുന്നത് അറിയാതെ
അവൾ ഉറങ്ങട്ടെ...ശാന്തമായി ഉറങ്ങട്ടെ...
അച്ഛാ....അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചുവോ...?l

ഭ്രമം

ഇന്ന് പ്രണയം ഭ്രമമാണ് പെണ്ണേ...
പണ്ട് പ്രണയം വിവേകത്തോടെ ആയിരുന്നെങ്കിലും..ഇന്ന് പ്രണയം
ശരീരത്തിന്റെ നിമ്ന്യോതികൾ തേടി അലയുന്ന വികാരം മാത്രം...ആർത്തലക്കുന്ന കടലിന് തുല്യം..അതൊരുനാൾ നിന്നെ  വലിച്ചെറിയും...നിന്റെ ഊർജ്ജവും,രക്തവും ജീവനും വലിച്ചെടുത്തിന് ശേഷം...അത് നിതാന്ത ഉറക്കത്തിലേക്ക് നിന്നെ തള്ളി വീഴ്ത്തും...വിവേകം വികാരത്തിന് വഴിമാറി പിഞ്ചുകുഞ്ഞിൽ പോലും അവൻ ആടി തിമിർക്കുന്നുവെങ്കിൽ....പെണ്ണേ...നീ ഇന്ന് യൗവ്വനയുക്തയാണ്....നിന്റെ തരളിതമായ മനസ്സിനെ നീ മാറ്റി ചിന്തിപ്പിക്കുക.ഒരു നാൾ നീ കരഞ്ഞു തളർന്ന് നീണ്ട ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴുമ്പോൾ...നിന്നെ ഓർത്ത് കരയാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവർ വീണ്ടും ഇവിടെ ബാക്കിയാണ് എന്ന ചിന്ത നിന്നിൽ ഉയരട്ടെ...
വിടർന്നു പരിലസിക്കും മുൻപ് മനുഷ്യമൃഗങ്ങളാൽ ഹോമിക്കപ്പെട്ടുപോയ അനേകം കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ..അവരുടെ ഓർമ്മയിൽ അശ്രുകണങ്ങൾ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്..... 

ജീവിതം

സഫലമാകാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളിലൂടെ നൊമ്പരങ്ങളും നിരാശകളും ഉണരുമ്പോൾ...
എല്ലാം മറക്കാൻ ഓരോ മനുഷ്യനും വൃഥാ ശ്രമിക്കുന്നു.പക്ഷേ..പഴയ ഓർമ്മകൾ ഉണരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം തന്നെ നൊമ്പരങ്ങളും നിരാശകളും ഉണരുകയാണ്...അതിനെ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ ആർക്കും കഴിയുകയുമില്ല..ചില നൊമ്പരപ്പെടുത്തുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ ഉരുത്തിരിയുന്ന ചിന്തകൾ ഒരുപക്ഷേ ഒരായുഷ്കാലം നമ്മേ സങ്കടപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരിക്കും..അതിനിടയിൽ നീന്തിതുടിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടതായും വരും.ജീവിത ബന്ധങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങളിൽ ഉരുകിയൊലിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം തന്നെ ഒരു മിഥ്യയാണെന്ന തോന്നൽ ബലപ്പെടും.എല്ലാം മറന്നൊന്ന് കരയാൻ ശ്രമിച്ച നിമിഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം..പക്ഷേ...ചിലപ്പോഴൊക്കെ കണ്ണീരുപോലും നമ്മോട് പകരവീട്ടും..അടർന്നു വീഴാൻ ഉത്സാഹിക്കാതെ....! ഇതാണ് ജീവിതം..

നേർകാഴ്ച

ഓരോ മനുഷ്യജീവിതത്തിലും അനുഭവിച്ചു തീർക്കാൻ എന്തെല്ലാമാണ് പതിയിരിക്കുന്നത്..
സങ്കടങ്ങൾ...വേദനകൾ...വേർപാടുകൾ..നഷ്ടങ്ങൾ...ദാരിദ്ര്യം..അസുഖങ്ങൾ...അങ്ങിനെ നീണ്ടുപോകുന്നു വിഷയ പട്ടിക.മരണം പലപ്പോഴും ഒരു കള്ളനെപോലെയാണ് കടന്നു വരാറുള്ളതെന്ന് പറയാറുണ്ട്.പക്ഷേ...ഈ ദുഖങ്ങളും,സങ്കടങ്ങളും നൊമ്പരങ്ങളുമെല്ലാം...ഓർക്കാപ്പുറത്ത് ഒരു കള്ളനെപ്പോലെ തന്നെയല്ലേ നമ്മെ തേടി കടന്നു വരുന്നത്.പലപ്പോഴും ഇതിൽ നിന്നൊക്കെ ഒരു മോചനം ഒരിക്കലും സാദ്ധ്യമല്ല എന്നത് ഒരു ദുഃഖ സത്യം മാത്രം.നരകയാതനയുടെ പടിവാതിലിൽ തലയിട്ടടിച്ച്..സ്വയം ശപിക്കുകയും പൊട്ടിക്കരയാനും വിധിക്കപ്പെട്ട ചില മനുഷ്യജന്മങ്ങൾ.. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അറിയാപ്പുറങ്ങളിൽ നമ്മുടെയൊക്കെ നേത്രരശ്മികൾ കടന്നു ചെല്ലാത്തിടത്ത് പല സത്യങ്ങളും പതുങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ട്.അതൊക്കെയും  ഒരുപക്ഷേ അല്പനിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും നമ്മെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയേക്കാവുന്ന ചില ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചകളാണ്.

തപ്തമീ...ഓർമ്മകൾ

ജീവിതയാത്രയ്ക്കിടയിൽ എവിടെയോ..എങ്ങിനെയൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ട..വാടിക്കരിഞ്ഞ ചില സ്വപ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകും നമുക്ക്.നിറമുള്ളതും,അല്ലാത്തതും. ഒപ്പം ചില പ്രതീക്ഷകളും...പക്ഷേ അതെല്ലാം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നാളുകളിലാണ്..ആ ഓർമ്മകളെല്ലാം ഒരു മലവെള്ളപ്പാച്ചിൽ പോലെ നമ്മിലേക്ക് കടന്നുവരിക.നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒഴുക്കോടെ...
വർഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ പലരും നമ്മോട് യാത്ര പറഞ്ഞേക്കാം...അകന്നേക്കാം..വേർപ്പെട്ടേക്കാം..അപ്പോഴും നാം പലരിൽ ഒരുവനായി ഏകാന്തതയുടെ തടവറയിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നുണ്ടാകും..എവിടേക്കും പോകാതെ അല്ലെങ്കിൽ പോകാൻ കഴിയാതെ. അപ്പോഴാണ് നാം ചിന്തിക്കുക..ഇനി...എവിടേക്ക്...പിന്നീടങ്ങോട്ട് വിരസതയുടെ ദിനങ്ങളായിരിക്കും നമ്മിൽ പലരിലും...അനുഭവപ്പെടുക.ജീവിതം എവിടെയോ വഴി മുട്ടിയത് പോലെ..എല്ലാം മറക്കണമെങ്കിൽ ജീവിതമെന്ന സമസ്യ തന്നെ വെട്ടിക്കളയേണ്ടി വരും.അതല്ലാതെ തപ്തമായ ഓർമ്മകൾക്ക് ഒരിക്കലും മരണമില്ലല്ലോ...!

വിരഹം

അവൻ....അനേകം ഒഴിവുസമയങ്ങൾ വിനിയോഗിച്ച് കുത്തിക്കുറിച്ചു തന്ന കടലാസ് തുണ്ടുകൾ...
അതിൽ മുഖമമർത്തി കിടക്കുമ്പോൾ...
എപ്പോഴാണ്...? അറിഞ്ഞുകൂടാ...
കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ കടലാസിനെ നനച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.എങ്ങനെയാണ്...?എന്തിനാണ്...? അറിഞ്ഞുകൂടാ....
തള്ളിക്കയറി വരുന്ന തേങ്ങലുകൾ...
ഈശ്വരാ....എനിക്കെന്താണ്.....?
അവൾ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.ഈ രാത്രിയിലെ ഏതോ നിറപ്പകിട്ടുള്ള നിമിഷത്തിൽ അവൾ സ്വയം മറക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ വിമ്മിഷ്ടപ്പെടുത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പുതിയൊരു ഏകാന്തതാബോധം...എങ്കിലും അവൾ സ്വയം ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഇതൊക്കെയും സാധാരണമാണല്ലോ..?
അനിവാര്യവുമാണല്ലോ...!