ബാക്കിയാകുന്നു ചിലർ

നാം അടുത്തിടപ്പഴകിയവരിൽ നിന്നോ..
അല്ലെങ്കിൽ നാം ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെടുന്നവരിൽ നിന്നോ ഉണ്ടാകുന്ന ചില തിക്താനുഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഒരു തീരാവേദനയായി പലരുടേയും മനസ്സിൽ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കാറുണ്ട്.
സംഭവങ്ങളുടെ വലിപ്പചെറുപ്പത്തിലുപരി അതിന് കാരണക്കാരാകുന്ന വ്യക്തികളെ ആശ്രയിച്ചാവും മിക്കപ്പോഴും സങ്കടങ്ങളുടെയും...വേദനയുടെയും ഏറ്റക്കുറച്ചിലും വ്യാപ്തിയും അനുഭവപ്പെടുക.
എന്നിരുന്നാലും ചിലതൊന്നും നാം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ല.. മറക്കുകയുമില്ല...ഒപ്പം ചില മുഖങ്ങളും..കാരണം...
കഴിഞ്ഞുപോയതൊക്കെയും നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രസക്തമായ ഭാഗങ്ങളായിരുന്നു എന്ന തോന്നലാണ് എല്ലായ്പ്പോഴും നമുക്ക്.
എല്ലാം എന്നേ മറന്ന് പോയെന്ന് നാം പലപ്പോഴും അഭിനയിച്ച് ഫലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കും...നമ്മോട് തന്നെ. ഒപ്പം മറ്റുള്ളവർക്കിടയിലും. പക്ഷേ ചിലതൊന്നും മറക്കാൻ കഴിയാറില്ല എന്നതാണ് സത്യം...! എല്ലായ്പ്പോഴും യാദാർത്ഥ്യങ്ങൾക്ക് നടുവിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ ഇടവരുമ്പോഴാണ് പലരും സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ തന്നെ ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.എന്നിട്ടും
അടുത്തവരെ അകറ്റി...അകലങ്ങളിൽ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ...ശ്രമിക്കുന്ന ചിലർ... ഇപ്പോഴും ബാക്കി...!

അലിഞ്ഞു ചേരും വരെ

കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരയെപോലെയാണ് ആഗ്രഹങ്ങൾ...അതങ്ങിനെ ദിക്കറിയാതെ..കാലമാറിയാതെ മേഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
കിട്ടുന്നതിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കുക....അധികമൊന്നും കൊതിക്കാതിരിക്കുക.കൊക്കിലൊതുങ്ങുന്നതേ കൊത്താവൂ എന്നൊക്കെ പഴമക്കാർ പറയാറുണ്ട്.അവർ അങ്ങിനെ തന്നെ ജീവിച്ച് ചിലതൊക്കെ നമുക്കായി മിച്ചം വെച്ച് കടന്നുപോയവരാണ്.
മനുഷ്യന്റെ അന്തമില്ലാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളാണ്..ദുഃഖങ്ങൾക്കും..നഷ്ടബോധത്തിനും കാരണമാകുന്നത്..
ഒരു പുഴപോലെയാണ് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സും..ചിലപ്പോൾ കലങ്ങിയും..ചിലപ്പോൾ തെളിഞ്ഞും ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..അവസാനം മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേരും വരെ....!

ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്

ഞാനൊരു എഴുത്തുകാരൻ അല്ല..സാഹിത്യത്തിന്റെ വൃത്തമോ..പ്രാസമോ..അറിയില്ല.. മറ്റ് നൂലാമാലകളോ വശമില്ല.ചിലർ എല്ലാ നിയമാവലിയും പാലിച്ചെഴുതുന്നവരും..അതിനെക്കുറിച്ച് ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്.എനിക്ക് തോന്നിയപോലെ ഞാനും എഴുതട്ടെ...
ചിലപ്പോഴൊക്കെ എഴുതാതിരിക്കുമ്പോൾ സങ്കർഷമാണ്‌....വാക്കുകൾ തൃപ്തികരമായി നിരത്തുവാനുള്ള യജ്ഞമാണ്‌...ആവാഹനമാണ്‌.
ശരിയാവുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോഴുള്ള ആഹ്ലാദത്തിന്റെ നിമിഷം അകലെ അവ്യക്തമായി കാണുമ്പോൾ അതിലേക്ക്‌ എത്തിച്ചേരാനുള്ള തീവ്രയത്നം തുടരുന്നു.
അത്‌ അകലെയല്ല...അകലെയല്ല എന്ന് മനസ്‌ മന്ത്രിക്കുന്നതിനിടയിൽ പതുക്കെ പതുക്കെ മുമ്പോട്ടുള്ള ആ കാൽ വെപ്പുകളാണ്‌ പലപ്പോഴും ഓരോ ജീവിതത്തെയും അർത്ഥവത്താക്കുന്നത്‌.
കൈയ്പ്പും മധുരവും കലർന്നതാണ്‌ ജീവിതം.നമ്മുടെ കണ്മുൻപിൽ കാണുന്ന ആളുകളെല്ലാം സുഖം മാത്രം അനുഭവിച്ചു ജീവിക്കുകയാണെന്ന് നമുക്ക്‌ തോന്നും.
അവരുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ കൂടിക്കുഴഞ്ഞ ഇഴ പിരിച്ചു നോക്കുമ്പോഴേ എവിടെയൊക്കെയോ അത്‌ പിഞ്ഞി പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാവുകയുള്ളൂ.
ജീവിതം മുഴുവൻ ദു:ഖപൂർണ്ണമായിരുന്നു
എന്ന് പരിതപിക്കുന്ന പലരുടേയും ജീവിതത്തിൽ സുഖത്തിന്റെ നാളുകളുണ്ടായിരുന്നു എന്നുള്ളതാണ്‌ സത്യം.
നേരെ തിരിച്ചും ഇത്‌ പോലെ തന്നെയാണ്‌ നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതവും.
ദു:ഖം വരുമ്പോൾ  സന്തോഷത്തിന്റെ നാളുകൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോവുകയാണ്‌.
സന്തോഷത്തിന്റേയും സുഖത്തിന്റേയും നാളുകൾ അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളവരാണ്‌ എല്ലാവരും.തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോഴും...മുന്നോട്ട്‌ നോക്കുമ്പോഴും ഭയമാകുന്നുവെന്ന് പലപ്പോഴും പറയുമെങ്കിലും ഭയപ്പെടാത്ത നാളുകൾ നമുക്കുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് ഓർക്കുക.പ്രതീക്ഷയുടെ നാളുകൾ ഇനി വരാനുണ്ടെന്നും ഓർക്കുക.

ഒരുനാൾ

മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ ഗന്ധവും...സ്പർശവും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന അഭിനവ ജനത ഇന്നുകളിൽ ഉറങ്ങിയെഴുന്നേൽക്കുന്നു.സ്ഥാനവലിപ്പത്തിന്റെയും...ജാതീയതയുടെയും പേരിൽ...ആ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മഹിമയേക്കാൾ..സ്നേഹവും...സാഹോദര്യവും ആണ് മഹത്തരം എന്ന് മനസ്സിലാക്കാതെ പോകുന്ന പമ്പരവിഡ്ഢിയായ മനുഷ്യർ.കപടതയുടെ...തീനാളമെരിയുന്ന ഭൂമിയിൽ സാഥ്വികമായ മനസ്സോടെ ജീവിക്കുക എന്നത് കഠിനപ്രയത്നമാണ്.
ആത്മാർത്ഥതയുള്ള വാക്കുകളും...ശാന്തമായ മനസ്സും കൈമുതലായുള്ളവരെ പുച്ഛിച്ചു തള്ളുന്ന നവയുഗം...
സാന്ത്വനവും..സ്നേഹവും എന്നേ ഇവിടങ്ങളിൽ നിന്ന് വിസ്‌മൃതിയിലാണ്ടുപോയി...അവശേഷിക്കുന്നത് ജഢതുല്യമായ മനസിനുടമകളായ നാം...അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും പ്രകൃതിയുടെ പവിത്രത നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് കാലം ഒരുപാടായി..
സർവ്വം സഹിച്ചിരുന്ന ഭൂമിയും ഇപ്പോൾ എന്തിനോ വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന പോലെ...കാത്തിരിക്കുന്ന പോലെ...
അത് ചിലപ്പോൾ ഒരു ത്സുനാമിയുടെ പരിരംഭണമോ....ഒരു ഭൂകമ്പത്തിന്റെ പ്രകമ്പനമോ ആയിക്കൂടെന്നില്ല...
ഒരുപക്ഷേ പലതും കണ്ടും...കേട്ടും...സഹിച്ചും
ഈ ഭൂമിക്കും സഹികെട്ടിട്ടുണ്ടാകും...ല്ലേ...?

അർത്ഥമറിയാതെ

വേദനിപ്പിക്കുന്ന...നൊമ്പരമുണർത്തുന്ന കുറച്ച് ഓർമ്മകളും..കുറച്ച് സ്വപ്നങ്ങളും ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് ഏതൊരാളുടേയും ജീവിതത്തിന് അർത്ഥമുണ്ടാവുക..
കടന്നുപോകേണ്ട വഴിയെ കുറിച്ച് പലർക്കും ഒരു ധാരണയുമില്ലെങ്കിലും...നടന്നുതീർത്ത വഴികളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തതയുണ്ടായിരിക്കും.
എങ്കിൽ തന്നെയും പിന്നിട്ട വഴികളുടെ തീരത്ത് കാലത്തിന്റെ  വേലിയേറ്റത്തിലോ...വേലിയിറക്കത്തിലോ..കാലം തീരത്തിട്ട ഒരു മുത്തായി...പവിഴമായി ചില ബന്ധങ്ങൾ പ്രകാശമായമായി നമുക്ക് പലർക്കുമിടയിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.വക്രമായ ചിന്തയിലോ..ലൈംഗീകമായ അഭിനിവേശത്തിന്റെ വിഴുപ്പ് ഭാണ്ഡങ്ങളിലോ കെട്ടി മൂടപെടാതെ......
ഇവിടെയാണ് യദാർത്ഥ ഇഷ്ടങ്ങൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതും...പിച്ചവെച്ചുനടക്കുന്നതും...ഇവിടെയാണ് ചില പിണക്കങ്ങളിൽ സ്വയം വേദനിക്കുന്നതും..ഇണക്കങ്ങളിൽ സ്വയം മറന്നു സന്തോഷിച്ചുല്ലസിക്കുന്നതും...
ചില ബന്ധങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും തീവ്രമാണ്..
പക്ഷേ...നമ്മിൽ പലരും അത് തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു എന്നതല്ലേ...യാദാർത്ഥ്യം...?

ജീവിതത്തിന്റെ നാൾവഴികൾ

ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും നമ്മെ മനസ്സിലാകാതെ വരും ചിലർക്കെങ്കിലും..
ജീവിത ബന്ധങ്ങൾക്ക് തെല്ലും വിലകല്പിക്കാത്ത ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തിനോ...അടുപ്പങ്ങൾക്കോ..
കുടുംബബന്ധങ്ങൾക്ക് പോലും 
വിലയില്ലാതെ പോകുന്നു..നമുക്കോ...നമ്മുടെ ചിന്താഗതികൾക്കോ..അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് തന്നെയും വിമുഖത കാണിക്കുന്ന ചിലയിടങ്ങളും...ചില മുഖങ്ങളും  നമുക്ക് മുൻപിൽ തകർത്ത് അഭിനയിക്കുന്നത് തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നു പലരും. സ്വീകാര്യതയും..അർഹതയും..അടുപ്പങ്ങളും പിടിച്ചു വാങ്ങേണ്ട ഒന്നല്ല. ഓരോ അടുപ്പങ്ങളിലും...വിശ്വാസയോഗ്യത
കുറഞ്ഞു പോകുന്നെങ്കിൽ അവിടെ നിന്നെല്ലാം
നിശബ്ദം പടിയിറങ്ങുക..
പിന്തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാതെ....
അഥവാ നമുക്കായി എവിടെയെങ്കിലും ....
എന്തെങ്കിലും നമ്മുടെ ജീവിതം ബാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ....അതൊരുനാൾ
നമ്മെ തേടിയെത്തും...അത് തീർച്ച...!
കാലത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിടരുകയും,കൊഴിയുകയും ചെയ്യും.അനസ്യൂതം.
വസന്തവും,ഗ്രീഷ്മവും,ശരത്തും,
ഹേമന്തവും,ശിശിരവുമായി...ഋതുക്കൾ മാറിമാറി വരും.
ബാല്യത്തിൽ നിന്ന് കൗമാരത്തിലേക്കും....
അവിടെ നിന്ന് യൗവ്വനത്തിലേക്കും ഓരോ മനുഷ്യനും നീന്തികടക്കും...
അവസാനം വാർദ്ധക്യത്തിലേക്കും...എന്ത് പ്രതിബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും അതൊക്കെ മറികടന്നിരിക്കും.
ഒരുപാട് പേരെ വേദനപ്പെടുത്തി...
അതിലേറെ പേരെ വാക്കുകൊണ്ടോ....പ്രവൃത്തി കൊണ്ടോ ചവിട്ടിമെതിച്ച്....
ജീവിതസുഖങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്രയിലായിരിക്കും അപ്പോൾ
നമ്മിൽ പലരും.
പിന്നെ ഒരു ദിവസം....
നമുക്ക് സ്വന്തമെന്ന് കരുതിയിരുന്നതെല്ലാം..
അങ്ങിനെ നാം വിശ്വസിച്ചിരുന്നതെല്ലാം  നമ്മെ വിട്ടുപോകും...നമ്മെ അകറ്റിനിർത്തും...
പിന്നെയും നാം ജീവിക്കേണ്ടി വരും....
ചിലപ്പോൾ ആർക്കെന്നോ...?എന്തിനുവേണ്ടിയെന്നോ പോലുമറിയാതെ...
ഒന്നും ആരെയും തളർത്താതിരിക്കട്ടെ....
ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും ഒക്കെ ജീവിതം എന്ന ഇനിയും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത കടങ്കഥ....

അവനും....അവളും

അവൻ ഒരുനാൾ...അവളോട് ചോദിച്ചു...
നിന്റെ നനുത്ത മേനിയിൽ ഞാൻ അലിഞ്ഞു ചേരട്ടെ...?
അവൾ പറഞ്ഞു....ഇപ്പോഴല്ല..പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും..
കുറെ നാളുകളുടെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം അവൻ പിന്നെയും ചോദിച്ചു..
ഞാൻ നിന്റെ പരിരംഭണം വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നു...ഞാൻ നിന്നിലലിയട്ടെ...
അവൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.....ഇനിയും സമയമുണ്ട്...പിന്നീടൊരിക്കൽ ഒന്നുചേരാം..
പിന്നീടെപ്പോഴോ...അവന്റെ ആ ആഗ്രഹം പാടെ മറന്നുതുടങ്ങി...മറ്റുപല ആഗ്രഹങ്ങളിലൂടെയും..നേട്ടങ്ങളിലൂടെയും അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ..
ഒരുനാൾ അവൾ അവനെ തേടിയെത്തി...
വരൂ....എന്നിലലിയൂ....അവൾ കാതരയായി വശീകരിക്കാൻ തുടങ്ങി.ആ വശീകരണത്തിന്റെ മികവ് കൊണ്ടോ..എന്തോ..
അവൻ അവളിൽ ഇഴുകി അലിഞ്ഞു ചേരാൻ നിർബന്ധിതനായി...
അവനെന്നപേരിൽ....ജീവിതവും.....!
അവളെന്നപേരിൽ...മരണവുമായിരുന്നു...!!

അഹന്ത

അഹന്ത...!
ഇതെഴുതുന്ന എനിക്കോ...
ഇത് വായിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കാർക്കൊക്കെയോ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം മുൻപ്...
നമ്മൾ....ആരുടെയോ...അല്ലെങ്കിൽ ആരൊക്കെയോ...ആണെന്ന്..
അതുമല്ലെങ്കിൽ...നമുക്ക്...അല്ലെങ്കിൽ നമ്മെ ജീവന്റെ ജീവനായി സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടുക്കാരിയോ...കൂട്ടുക്കാരനോ ഉണ്ടെന്ന്.
അവർക്ക് നമ്മെ കൂടാതെ ജീവിക്കാനാവില്ലെന്നും നാം ഇടയ്ക്ക് അഹങ്കരിച്ചു...പക്ഷേ...നമ്മിൽ ചിലർക്കൊക്കെ മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകും അതെല്ലാം മിഥ്യധാരണ ആയിരുന്നുവെന്ന്.
ജീവിത ബന്ധങ്ങളുടെ എല്ലാ കണ്ണികളും ഇടയ്ക്കൊക്കെ വിളക്കിച്ചേർത്ത് വെച്ചാൽ..വിട്ടുപോകാതെ നിലനിൽക്കും.ഒന്ന് യാദൃശ്ചികമായി വിട്ടുപോയാൽ അതോടെ തീർന്നു..അതിന്റെ ഭംഗിയും..ദൃഢതയും...അടുപ്പവും...
പക്ഷേ...ചിലർക്കൊന്നും ആ അഹങ്കാരം ഇല്ല..
നൊമ്പരങ്ങളെയുള്ളൂ...കാരണം...അവർക്കറിയാം...ഇഴയടുപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ചില കണ്ണികളൊക്കെ വിട്ടുപോയെന്ന്...എന്നെന്നേക്കുമായി....!

ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ്......

മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു.പ്രതീക്ഷയുടെ അവസാനത്തെ ആണിയും ഇളകിയിരിക്കുന്നു.
ഇല്ല...വരില്ല...ഇനി ഒരിക്കലും അവൾ വരില്ല.
തുടർച്ചയായ കാത്തിരിപ്പിന്റെ നാളുകളിൽ ഒരുനിമിഷം പോലും കാണാതിരിക്കാനാവില്ലെന്ന് പറഞ്ഞവൾ...കുറച്ചു ദിവസമായി എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു നിൽക്കുന്നു....ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ...
കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങാത്ത ജീവിത നൗകയുടെ അമരത്തിരിക്കാൻ എനിക്കെന്തു യോഗ്യത...?
പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കരിങ്കൽ പടവുകൾക്ക് താഴെ ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള ജാലാശയത്തിൽ പതിഞ്ഞ എന്റെ തന്നെ നിഴലിലേക്ക് നോക്കി ഒരുനിമിഷം ഞാനിരുന്നു.
ആഴമെത്രയെന്ന് ഇനിയും നിശ്ചയമില്ലാത്ത ഈ കുളത്തിന്റെ അഗാധതയും...അവളുടെ മനസ്സും ഒരുപോലെ ആയിരുന്നോ...?
കൊച്ചു മീനുകൾ ഇരതേടി പായുമ്പോൾ ഇളകുന്ന ഓളങ്ങൾക്കനുസൃതമായി വികൃതമാക്കപ്പെടുന്ന എന്റെ തന്നെ നിഴലിലേക്ക് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി.
ഓളങ്ങളുടെ ഇളക്കത്തിനനുസരിച്ച് എന്റെ നിഴലും രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ച് വികൃതമാകുന്നു.
എന്റെ നിഴൽ ഇളകുമ്പോഴും...വികൃതമാക്കപ്പെടുമ്പോഴും ഞാനെന്ന വ്യക്തിക്ക് യാതൊരു മാറ്റവും സംഭവിക്കുന്നില്ല.
മറ്റൊരർത്ഥത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ...ഞാൻ നിശ്ചലനായിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ നിഴൽ ചലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയും...പതിയുന്ന പ്രതലത്തിനനുസരിച്ച് രൂപമാറ്റവും സംഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഒരുവേള ഹൃദയധമനികളുടെ പ്രവർത്തനം ധൃതഗതിയിലാകുന്നത് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.
ഉണങ്ങി വരണ്ട പാടത്തേക്ക് നീരുറവ പ്രവഹിച്ചാലെന്ന പോലെ പ്രജ്ഞയറ്റ സിരകളിലൂടെ പുതുരക്തം കയറുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന പുതുജീവന്റെ ഉൾതുടിപ്പ് ചാരം മൂടിയ ചിന്താമണ്ഡലങ്ങൾക്ക് തീ പിടിപ്പിക്കുന്നു.
ഇനിയും ജീവിക്കണം എന്നിൽ വാശിയായി...
ആരൊക്കെ തോല്പിച്ചാലും...
ആരൊക്കെ കശക്കിയെറിഞ്ഞാലും...
തളരാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കണം.
ഉറച്ച കാൽവെപ്പോടെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
ജീവിത യാദാർത്ഥ്യങ്ങളിലേക്ക്...
മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ഗതകാല സ്മരണകൾക്കിടയിലും...വർത്തമനകാലത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുകയായിരുന്നു.
എങ്കിലും....
അവൾ...എനിക്കെല്ലാമായിരുന്നു...
അന്നും...ഇന്നും...എന്നും...!

കാലചക്രം

മനസ്സിനുള്ളിൽ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന ഓർമ്മകൾക്കും...മനം നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ആകാംക്ഷക്കും ഏക ആശ്വാസം...അത് നെടുവീർപ്പുകൾ ആണ്...ഒരുപാട് ചിന്തകൾ അലട്ടുമ്പോൾ ആവശ്യമില്ലാത്ത വേറെ എന്തിനെയൊക്കെയോ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുന്നു നമ്മൾ...ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും...ദിവസങ്ങളും അതിങ്ങനെ അല്ലെങ്കിൽ വേറൊരു തരത്തിൽ യാതൊരു വശത്തും പിടുത്തം ലഭിക്കാതെ നമ്മിൽ നിന്നകന്നു പോകുന്നത് നാം അറിയുന്നില്ല.വർത്തമാനകാല ജീവിതത്തിന്റെ ചില അപൂർവ്വ നിമിഷങ്ങളിലൂടെ പലരും കടന്നുപോകുന്നു.
പലപ്പോഴും വേർപാടിനെക്കാൾ...ദുസ്സഹമായി അനുഭവപ്പെട്ട വീണ്ടുമുള്ള ചില കണ്ടുമുട്ടലുകൾ...ചിലപ്പോഴൊക്കെ പലർക്കും തോന്നിയേക്കാവുന്ന ഒരു ചിന്ത....വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടേണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്..
കാലത്തിന്റെ പ്രധാന സ്വഭാവം അതിന്റെ വിശ്രമമില്ലാത്ത സഞ്ചാരമാണ്.ഒരുപാട് പേരെ സന്തോഷപ്പെടുത്തി...ഒരായിരം പേരെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി...വേറെ ചിലരുടെ നേരെ അതിന്റെ ക്രൂരമായ അവഗണന പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് കാലം വിശ്രമമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...മനുഷ്യനും...മറ്റു ജീവജാലങ്ങളും ചലനാവസ്ഥയിലോ...അതോ നിദ്രാവസ്ഥയിലോ എന്നൊന്നും പരിഗണിക്കാതെ..കാലം വിശ്രമമില്ലാതെ ഒഴുകുമ്പോൾ നാമെല്ലാം അതിൽ വെറും ഭാഗഭാക്കുകൾ മാത്രം.
മനുഷ്യനും...മനുഷ്യത്വത്തിനും വിലയില്ലാത്ത ഈ കാലത്ത്...ചില അടുപ്പങ്ങളും..ബന്ധങ്ങളും..എന്തിനേറെ ചില ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ പോലും അപ്രസക്തമാകും.
കാലചക്രം ഇനിയും ഉരുളും.യാത്രാപഥത്തിൽ ഇരുട്ട് പരക്കും മുൻപ് ഇനിയും തിരിച്ചറിയാൻ വൈകിയതൊക്കെയും തിരിച്ചറിയുക..എന്നൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ മാത്രം...ബാക്കി വെക്കുന്നു..

വിശ്വാസം....അല്ലേ...?....എല്ലാം....!

ചില സൗഹൃദങ്ങൾ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരാണ് നമ്മിൽ പലരും.പക്ഷേ...കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിനിടയിൽ എവിടെയെങ്കിലും വെച്ച്‌ നമ്മൾ ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്തുവെച്ച പല സൗഹൃദങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് നമ്മിൽ പലർക്കും അറിയാം...പക്ഷേ നമ്മളത് മനപ്പൂർവ്വം മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.
ആർക്കുവേണ്ടിയും കാത്തു നിൽക്കാതെയാണ് ഓരോ ദിവസവും കടന്നു പോകുന്നത്.
ഇന്നലെ പിറവിയെടുത്ത ഒരു കൊച്ചു സൗഹൃദങ്ങളിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും സന്തോഷം കണ്ടെത്തുമെങ്കിലും...അത് സ്ത്രീ ആയാലും...പുരുഷനായാലും..പലപ്പോഴും നാമവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാറില്ല എന്നതാണ്....സത്യം.ഒന്നു ചീഞ്ഞാൽ മറ്റൊന്നിന് വളമാകും എന്നു പറഞ്ഞപോലെയാണ് ഇന്നിലെ പല സൗഹൃദങ്ങളും...ഒന്നു പോയാൽ വേറൊന്ന്..
എന്ന മുൻധാരണ വെച്ച് കൊണ്ടായിരിക്കരുത് ഓരോ പരിചയപ്പെടലും...കാരണം...അത് ഗുണത്തെക്കാൾ ഏറെ ദോഷമേ നൽകൂ...!
സൗഹൃദത്തിന്റെ ആയുസ്സ് അത് പരസ്‌പര വിശ്വാസത്തിലൂടെ മാത്രമേ നീണ്ടുപോകൂ...
വിശ്വാസം....അല്ലേ...?....എല്ലാം....!

വിതച്ചതും...കൊയ്തതും നീ തന്നെ

നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിത യാത്രയ്ക്ക് ഇന്നെത്രയോ വർഷം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു.തീർന്നില്ല...ജനമാന്ത്യം വരെ ഈ യാത്ര തുടരണം.നമുക്കായി ഈശ്വരൻ കരുതിയതൊക്കെയും നമ്മൾ ഈ യാത്രയിൽ അനുഭവിച്ചു തീർക്കണം.ഇതിനെയാണ് നമ്മൾ എപ്പോഴും വിധിയെന്ന് ഓമനപേരിട്ട് വിളിക്കാറ്.പക്ഷേ....ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിൽ....ഈ ജന്മമനുഭവിച്ചതൊന്നും ദൈവത്തിന്റെ വരദാനത്തിൽ പെടരുതേയെന്ന് മൗനമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവരും നമുക്കിടയിൽ ഒരുപക്ഷേ ഉണ്ടാകാം.
കാലത്തിന് മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത അതിർവരമ്പുകളോ...മുറിവുകളോ... മനുഷ്യ മനസ്സിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല..സ്നേഹത്തിന്റെ മൃദുലതയും..പ്രണയത്തിന്റെ തേങ്ങലും...വിരഹത്തിന്റെ വിങ്ങലും അനുഭവിച്ചവരായിരിക്കും നമുക്കിടയിൽ കൂടുതൽ.എന്നിട്ടും...ചിലർ...വീണ്ടുമെപ്പോഴോ..ചില ഇടവേളകൾക്കപ്പുറം
സ്നേഹപൂർവ്വമായൊരു വാക്കിൽ...ചില വരികൾക്കിടയിലെ...സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന അക്ഷരങ്ങളിലേക്ക് വീണ്ടും ചാഞ്ഞുപോകുന്നു.ഞാൻ ഇനിയും അനുഭവിച്ചോളാ൦ എന്ന പ്രതിജ്‌ഞ എടുത്തവരെപ്പോലെ...അതിനിടയിലേക്ക് കമിഴ്ന്നടിച്ച് വീഴുന്നു.അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും ഇന്നുകളിൽ ചിലർ വീണ്ടും വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടി ആടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ...ഇതിനെയും വിധിയെന്ന് വിളിക്കാൻ പറ്റുമോ...?

മനസ്സാണ് ശത്രു...മനുഷ്യനല്ല

മനസ്സിലെ ...ചിന്തകളും..കാഴ്ചപ്പാടും വാക്കുകളാൽ കോറിയിടുമ്പോൾ ചിലയിടങ്ങളിൽ അലസോരമുണ്ടാവുക സ്വാഭാവികം മാത്രം.ആ അസ്വാരസ്യമാണ് ചിലരെ നമ്മിൽ നിന്ന് അകലാനും പിന്തിരിയാനും പ്രേരിപ്പിക്കുക.ചില വാക്കുകളുടെ മൂല്യങ്ങൾ നാമമാത്രമായി മനസ്സിലാകാതെ വരുമ്പോൾ...പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴപോലെ പല അടുപ്പങ്ങളും പാതിവഴിയിൽ അവസാനിക്കുന്നു.അപ്പോഴൊക്കെ ചില മുഖങ്ങളിൽ വെറുപ്പോ....വിദ്വേഷമോ..വിശ്വാസക്കുറവോ....അങ്ങിനെ എന്തൊക്കെയോ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും.കാരണം..ചിലതൊക്കെ ചിലർക്കെ ശരിയാകൂ....ചിലർക്ക് മാത്രം.ഓരോ മനസ്സും പലപ്പോഴും ആഴക്കടൽപോലെയാണ്.അതിലെ മലരികളും,ചുഴികളും...എന്തിനേറെ അതിന്റെ ആഴംപോലും അളക്കാൻ കഴിയില്ല.പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട്.അതിൽ തളിരിടുന്ന ചില ഇഷ്ടങ്ങൾ അതെപ്പോഴും പ്രണയമാകണമെന്നില്ല.ചിലത് യദാർത്ഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ അനുഭൂതിയോ..ആദരവോ..ഒക്കെ ആയിരിക്കും.ഇങ്ങിനെയുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുണ്ടാകും...പഴിചാരലുണ്ടാകും..പിണക്കങ്ങളും....ഇണക്കങ്ങളുമുണ്ടാകും..ഇതിനിടയിൽ ചിലർക്ക് ചിലരെ മനസ്സിലാകും..മറ്റു പലർക്കും മനസ്സിലാകാതെയും വരും.ഒരു തനിയാവർത്തനം പോലെ..ചിലപ്പോൾ വരണ്ടതും...ചിലപ്പോൾ ഒരു മലർവാടിയായും മനസ്സ് രൂപപ്പെടും..പലപ്പോഴും മനസാണ് ശത്രു...മനുഷ്യനല്ല...!

ശൂന്യതയുടെ മുഖം

വിധിയുടെ കടലിൽ....
അലകളുടെ താളത്തിനനുസരിച്ച്...
മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും സഞ്ചരിച്ചുക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പൊങ്ങുതടിയാണ് മനുഷ്യൻ...
ചിലപ്പോൾ ഒഴുക്കിനൊപ്പം ലക്കും,ലഗാനുമില്ലാതെ ഒഴുകിപ്പോകും.മറ്റുചിലപ്പോൾ എവിടെയെങ്കിലും തട്ടിതടഞ്ഞ് നിൽക്കും...
ചിലരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവിതം നീണ്ട ഒരു ഒരുത്സവകാലമാണ്.പൂവിൽ നിന്ന് പൂവിലേക്ക് പാറിപ്പറക്കുന്ന ശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ആനന്ദവും,മധുവും തേടി പറന്നു ചെല്ലുന്നു.മറ്റു ചിലരാകട്ടെ ചിറക് തളർന്ന ശലഭത്തെപ്പോലെ...വിധി നൽകിയ നൊമ്പരങ്ങളേറ്റു വാങ്ങി...മൂകരായി തങ്ങളുടെ ദുഃഖങ്ങളെ താലോലിച്ച് ജീവിതത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിലേക്ക് പിൻവാങ്ങുന്നു...
പലപ്പോഴും നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിലെ ഓർമ്മകളുടെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് നമ്മൾ ഒന്ന് കണ്ണുതുറന്ന് നോക്കിയാൽ ശൂന്യതയുടെ മുഖമാണ് പിന്നീടങ്ങോട്ട് കാണാൻ കഴിയുക.

വികൃതമായ വര....

ലോകത്തിന്റെ നാശത്തിനായി കാലം വരച്ചുചേർത്ത വികൃതമായ വരയാണ് മതം.
ലോകത്തെ വെട്ടിമുറിക്കുന്നു....
മനുഷ്യനെ വെട്ടിമാറ്റുന്നു....
അതേ... മനുഷ്യരിൽ ചിലർ ജീവിതമാകുന്ന യാദാർത്ഥ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ കൂടുതൽ സുഖവും,സൗകര്യങ്ങളും നേടാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗം കണ്ടെത്തി.മതം.....ആ മതത്തെ ഒരായുധമാക്കി മാറ്റി പരസ്പരം പോർവിളിക്കുന്നു പിന്നെയും ചിലർ.
കുരുതികൾ നടത്തുന്നു.നാം തന്നെ നമുക്കിടയിൽ മതിലുകൾ തീർക്കുന്നു..
ഹിന്ദുവെന്നും...മുസ്ലീമെന്നും..കൃസ്ത്യാനിയെന്നും പേരുള്ള വൻമതിൽ.പണ്ട് തോളിലൂടെ കയ്യിട്ട് നടന്നവരാകും...ഒരുപക്ഷേ നാളെ ജീവനെടുക്കുക..
നാം കേട്ട ശംഖനാദം....
നാം കേട്ട ബാങ്ക് വിളി...
നാം കേട്ട സുവിശേഷം...എല്ലാം ഒരുകാലത്ത് സ്നേഹത്തിന്റെ....സാഹോദര്യത്തിന്റെ സംഗീതമായിരുന്നു...
ഇന്നോ...മനുഷ്യമനസ്സുകളിൽ ചേക്കേറിയ സ്വാർത്ഥചിന്തയുടെ പരിണിതഫലമെന്നോണം..
നമുക്കിടയിൽ ഇഴുകി ജീവിച്ചിരുന്ന പലരെയും നാം മറന്നു പോകുന്നു...പുറമേക്ക് പുഞ്ചിരിക്കുമെങ്കിലും ..ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ വർഗ്ഗീയത എന്ന ശത്രു ഉറക്കം നടിക്കുന്നു...
കാലമേ.....നിന്റെ യാത്ര എങ്ങോട്ട്...?
കലികാലമേ...നീ എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും...?

ഒരു പിൻവിളിക്കായ്

നമ്മൾ

സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നവര്‍ മരിക്കുകയും അവരുടെ സ്‌നേഹമില്ലാതെ ആളുകള്‍ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. യഥാർത്ഥ മരണം ആയാലും മനസ്സിലെ ഓർമ്മകളിലെ മരണമായാലും.എന്നാല്‍ 'ജീവിതം ഓര്‍മകളല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല'.
കാരണം ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് മരണം സംഭവിക്കുമ്പോൾ ചിന്തകൾക്ക് ജീവൻ വെയ്ക്കുന്നു.ഒരു തോരാ മഴയായി നമ്മിൽ പെയ്തിറങ്ങി ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അകന്നു പോകുന്ന ചില ബന്ധങ്ങൾ..
എന്നിട്ടും നമ്മൾ ഒരു പിൻവിളിക്കായ് വീണ്ടും കാതോർക്കുന്നു.
വീണ്ടും  തിരികെ ലഭിക്കില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും നമ്മൾ പിന്നെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു..എന്തൊക്കെയോ..
മൺമറഞ്ഞതും കാണാതെ പോയതും...എല്ലാമെല്ലാം...
നഷ്ടങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ടായാലും..ഞാനും..നിങ്ങളുമൊക്കെ
പിന്നെയും...ആഗ്രഹിക്കുന്നു...സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണുന്നു...അതിന് ചിന്തകൾ കൊണ്ട് വർണ്ണങ്ങളും വാരി പൂശുന്നു...
ഇതൊക്ക തന്നെയല്ലേ...? നമ്മൾ...!